آشنایی با”اودیسی ,باراتاناتیام ” رقص کلاسیک هندی+تصاویر رقص


آشنایی با”اودیسی ,باراتاناتیام ” رقص کلاسیک هندی+تصاویر رقص

ادیسی که با نام اریسی نیز شناخته شده‌است یکی از هشت نوع رقص باستانی هند است. ریشه مکانی آن به ایالت اریسا در شرق هند برمی‌گردد. به گواه باستان شناسان، این رقص قدیمی‌ترین گونه رقص بازمانده هند است.

آشنایی با"اودیسی ,باراتاناتیام " رقص کلاسیک هندی+تصاویر رقص

در رساله باستانی ناتیا شاسترا از آن با نام هدرا-ماگادهی یاد شده‌است. براساس نقش‌برجستههای تپه اودایگیری(در حوالی بهوبانشوار) که به یک قرن پیش از تولد مسیح برمی‌گردد، می‌توان از قدمت این گونه رقص آگاه شد. این مکان موقوفه راج انگلیس بود، ولی پس از استقلال هند دوباره سازی شد. نکته متمایز این رقص به سایر گونه‌های رقص‌های باستانی هند، بر اهمت شیوه جای‌گیری بر پایه تریبهانگی (به معنای شکست سه پاره)است، که در حقیقت به معنای حرکت مجزای سر، سینه و لگن است و هم‌چنین طرز چهارچوب ایستادن ویژه آن که با عنوان چایوکا یا چوکا شناخته شده‌است که در حقیقت نشانه‌پردازی خداوندگار یاگاناث است. این گونه رقص با گونه‌های مختلف بهانگاها(طرز ایستادن) مشخصی می‌شود که شامل طرز قرار گرفتن پا و شکل گیری حالت ایستادن مانند مجسمه‌های هندی است. معروف ترین بهانگاها عبارتند از: بهانگا، آبانگا، آتیباهانگا و تریباهانگا.

مودرا (Mudra)

«‌مودرا» واژه ای سانسكریت به معنای «‌نشان»، «‌علامت» یا «‌مهر» است. این واژه به عنوان اسم خاص به حالات نمادین دست در رقص های هندی و پیكرهای دینی – اساطیری هندویی و بودایی اطلاق می شود. مودراهای هندویی بسیار زیاد و متنوع هستند، لیكن مودراهای مرتبط با شمایل های بودایی محدودتر و شاخص ترند. البته آیین بودایی در خارج از سرزمین هند (زادگاه بودا) گسترش بیشتری یافت و در شرق دور ریشه دواند و لذا بسیاری از شمایل های بودا در كشورهای واقع در شرق دور، خصوصا چین و ژاپن، ساخته و پرداخته شده اند. واژة معادل مودرا در چین، «‌شاو – یین» (show yin)، و در ژاپن «‌شو – این» (shu- in) می باشد.

"اودیسی ,باراتاناتیام " ... رقص کلاسیک هندی ...

سابقه و گسترش: ریشه اصلی حالات نمادین دست به رقص های آیینی – اساطیری هند باز می گردد. بسیاری از این رقص ها بازگو كنندة داستان های مرتبط با وادی خدایان و شخصیت های الهی هستند و مفاهیم مندرج در آنها مفاهیمی ژرفند، لیكن به تناسب نوع خاص بیان هنری در رقص (حركات بدن)، بدون كلام و صرفاً با اتكای به رمزها و نشانه های بصری به ارتباط با مخاطب می پردازند. شمایل ها به این جهت كه صرفاً از طریق بصری با عبادت كنندگان ارتباط برقرار می كنند و اینكه موضوع آنها انتقال مفاهیم و مضامین دینی – اساطیری است، از این رو با رقص های آیینی فصل مشترك دارند و لذا عجیب نخواهد بود كه در یابیم كه مودراهای بودایی ریشه در رقص های هندویی دارند.

3049b3184e0ac7911bfe999498d39fcf-425

مودراها به دو دسته كلی تقسیم می شوند : «‌مودراهای متحرك» (حالات و حركات دست یك انسان در حال انجام مناسك دینی یا رقص آیینی) و «‌مودراهای ثابت» (حالات نمادین دست در تمثال ها و شمایل ها).

اولین نمونة به دست آمده از پیكره های بودایی، كه منعكس كنندة حالات مودرا هستند، پیكره ای هندی، از بودای تاریخی (Shakyamuni)، متعلق به قرن دوم میلادی است. در حدود قرن هفتم میلادی با گسترش نفوذ تانتریزم (Tantrism)، حالات دقیق و مشخصی از مودرا تعریف شد، كه هر یك حامل مفهومی خاص بود و قدرت جادویی مرموزی را در برداشت. از این طریق بود كه نمادها به همراه آیین بودایی به شرق گسترش یافتند و در تبت، چین، اندونزی و ژاپن ریشه دواندند
.
در سده اول قبل از میلاد در هند، بسیاری از متون رسمی با این نگرش نوشته می‌شدند که قوانین مدیریت اجتماعی، زندگی خصوصی، نظام زبانی، مبادلات مالی عمومی، سیاست داخلی، فنون شعر و فنون اجرای نمایش را تدوین کنند. « ناتیاشاسترای » باراتا مونی اولین متن موجود درباره رقص است.

گرچه موضوع اصلی « ناتیاشاسترا » نمایش است، به موضوع رقص نیز به مقدار قابل توجهی پرداخته‌است. این متن از یک سو به جزیئات حالات مختلف حرکت دست می‌پردازد واز سوی دیگر این حالات حرکت را به دو دسته نرم و شدید تقسیم می‌کند؛ حالت اول معرف شکل رقص « لالیتا » (« لایسا ») و حالت دوم معرف رقص « تنداوا » است. رقص به چهار دسته و چهار نوع منطقه‌ای تقسیم می‌شود. «ناتیاشاسترا» این چهار دسته را سکولار، تشریفاتی، مجرد و شرحی می‌نامد. جغرافیای منطقه‌ای از زمان باراتا کاملاً تغییر کرده‌است و در نتیجه به جز در یک مورد تغییرات مختلفی ایجاد شده‌است: «ادرا ماگادی» که پس از ده‌ها سال مناظره به عنوان منطقه امروزی میتیلا – اریسا و رقص ادیسی شناسایی شده‌است.

سبک‌های رقص بارها مردند و بارها احیا شدند و این مطلب در مورد گفته‌های باراتا نیز صادق است. اما در رقص شرحی او می‌توان ریشه‌های مختلف رقص « کاتاک » امروزی را جستجو کرد؛ همین نشانه‌ها در مورد رقص تشریفاتی در «باراتاناتیام» و ادیسی و در مورد رقص سکولار در« مهینی آتام » و« کوچی پودی » وجود دارد. امروزه تجرید تقریباً ویژگی همه اشکال رقص هندی کلاسیک است.
رقص هنری کلاسیک در سال ۱۹۴۷

در دوره آخرین مغول‌ها و نواب‌ها، رقص به یک «لذت نفسانی» و کار غیر اخلاقی تبدیل شد که توسط روسپی‌ها انجام می‌شد.

بعداً با پیوند یافتن رقص با فعالیت‌های غیراخلاقی و فاحشگی، قوانین انگلستان اجرای عمومی رقص را ممنوع کرد. عده بسیاری این قانون را مورد انتقاد قرار دادند. در سال ۱۹۴۷ هند آزادی خود را به دست آورد و این احساس بوجود آمد که رقص می‌تواند دوباره به گذشته با شکوه خود باز گردد. گونه‌های کلاسیک و تفاوت‌های منطقه‌ای بار دیگر آشکار شدند، مشخصات قبیله‌ای مورد احترام واقع گشتند و با ترکیب این دو با نبوغ افراد ماهر این حرفه و نوآوری‌های جدید، رقص چهره جدیدی به خود گرفت (البته با گذشته کلاسیک خود).

3616 بازدید
::تاریخ انتشار: تیر 29, 1394
تلگرام فیسبوک توییتر گوگل پلاس اشتراک در فیس نما اشتراک در کلوب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

اخبـــــار بازیگـــــران و چهره هــــــا

گالـــری عکس هـــای دیدنی و جـــالب