چگونه عصبانیت کودک را کنترل کنیم؟


چگونه عصبانیت کودک را کنترل کنیم؟

فهیمه قاسمی روان‌ شناس و کارشناس کودک گفت:

همه ما در همه رده‌هاي سني بارها عصباني شده‌ايم، اما فردي که در طول زندگي نياموزد چگونه بر خشم خود مسلط شود روابط را خدشه‌دار و اطرافيانش را آزرده‌خاطر مي‌کند.

چگونه عصبانيت کودک‌مان را کنترل کنيم؟

فهيمه قاسمي اظهارکرد: وقتي فردي عصباني مي‌شود ميزان عصبانيت او غالباً شخصيت او را تعيين مي‌کند، در واقع حالات فوق‌العاده حساس، سرکش، بي‌دقت، پرتحرک يا پرخاشگر بودن مي‌تواند بخش رشد يافته‌اي از يک شخصيت سالم يا در نهايت يک مبارزه‌جو باشد، وقتي کودک عصبي در مورد مسائلي عصباني مي‌شود که دوست صبور او اصلاً به آن موارد توجهي ندارد، در اين صورت والدين نياز به زمان بيشتري دارند تا جايگزين‌هايي به ‌جاي عصبانيت به او بياموزند.

اين روان‌شناس ادامه داد: زماني که کودک در مرحله رشد فيزيکي يا اجتماعي قرار دارد زمينه بيشتري براي پرخاشگري و عصبانيت در او ايجاد مي‌شود، مراحل مختلف رشد عوامل خشم متفاوتي دارند، به عنوان ‌مثال وقتي به کودک خود که به ظرف ميوه دست‌درازي کرده مي‌گوييم «الان اجازه خوردن آن‌ها را نداري» عصباني مي‌شود، ولي فرزند بزرگ‌ترمان تحمل جواب مشابه را دارد به دليل اينکه او صبر و بردباري را در خود پرورانده است.

وي افزود: به ‌طور کلي پسرها خشم خود را راحت از دخترها بروز مي‌دهند و شايد هم يک توجيه فرهنگي براي آن وجود داشته باشد، به ‌احتمال ‌زياد والدين و مربيان از پسرها فوران خشم را انتظار دارند و از آن چشم‌پوشي مي‌کنند، در حالي ‌که گريه رنجورانه يک دختر عصباني بيشتر مورد قبول آن‌ها است، با اين ‌حال کودکان در هر دو جنس نياز به يادگيري کنترل خشم دارند. به ‌طور کلي ناراحتي يک کودک به دلايل مختلف از جمله جدايي والدين، بيماري، تولد خواهر يا برادر، تغيير محل زندگي و مواردي از اين ‌دست اغلب در او پنهان مي‌ماند و با بروز عصبانيت و پرخاشگري به او آسيب مي‌رساند.

قاسمي تصريح‌کرد: وقتي کودکي احساس کند مورد آزار و اذيت قرار گرفته سعي مي‌کند اين احساس را منتقل کند، در اين مواقع ممکن است حرف‌هاي بي‌ربط بزند يا کوله‌پشتي برادرش را پرت کند، به ‌هر حال اين رفتارها به ميزان زيادي به الگوي رفتاري خانواده‌اش بستگي دارد، مخصوصاً اين رفتارها در خانواده‌اي شايع است که خشم، داد و فرياد و پرخاشگري در آن‌ها مشهود است؛ چرا که الگوي کودکان رفتاري است که در اطرافيان‌شان مي‌بينند.

اين روان‌شناس در خصوص روش‌هايي براي درمان پرخاشگري کودکان با اشاره به پرهيز از تنبيه‌بدني، گفت: بايد محدوديت‌هايي براي کنترل پرخاشگري وضع کنيم و مدل‌هاي پرخاشگري را به حداقل برسانيم، مثلاً ساعاتي را که فرزندمان فيلم‌هاي خشونت‌آميز تلويزيوني مي‌بيند محدود کنيم، فيلم‌ها، تصاوير و روزنامه کودک را به ‌دقت انتخاب کنيم و الگوهايي در اختيار کودک‌مان بگذاريم که پرخاشگر نباشند، به‌ علاوه همراه کودک‌مان برنامه‌هاي تلويزيوني را ببينيم و صحنه پرخاشگرانه آن را برايش تفسير کنيم، همچنين همدلي را افزايش دهيم و آگاهي کودک را نسبت به رنجي که بر اثر پرخاشگري او در افراد يا حيوانات به وجود مي‌آيد، افزايش دهيم.

وي با تأکيد بر بررسي نحوه ارتباط کودک با اطرافيانش خاطرنشان کرد: اگر قرار است کودک به دليل رفتار خشونت‌آميزش تنبيه شود، بهتر است به طريقي باشد که منجر به حمله انتقامي و تلافي‌جويانه از طرف کودک نشود، علاوه بر اين بايد فرصت تخليه هيجاني را براي کودک‌مان فراهم کنيم و همکاري، مسئوليت و پيگيري مسائل مورد علاقه را با دادن مسئوليت به کودکان تشويق کنيم، همچنين براي مهار رفتار کودکان فنون محروم‌سازي ممکن است تا حدودي مفيد واقع شود، بنابراين بايد رفتارهاي پسنديده را به ‌وضوح شرح دهيم و پاداش‌ها و کيفرهاي آن‌ها را بيان کنيم.

472 بازدید
::تاریخ انتشار: تیر 26, 1394
تلگرام فیسبوک توییتر گوگل پلاس اشتراک در فیس نما اشتراک در کلوب

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

جدیدترین مطالب
پربیننده هفته
پربیننده ماه

اخبـــــار بازیگـــــران و چهره هــــــا

گالـــری عکس هـــای دیدنی و جـــالب